Super League 2.0

Written by Giannis Ikonomidis

Η αλήθεια είναι πως το ελληνικό πρωτάθλημα έχει τρομερά περιθώρια βελτίωσης. Βέβαια δεν είναι μόνο αθλητικό το θέμα της οργάνωσης του πρωταθλήματος, καθώς στον βρώμικο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου κανένα θέμα δεν έχει να κάνει (μόνο) με τον αθλητισμό ή με το θέαμα.

Μέχρι τώρα το πρωτάθλημα έχει 16 ομάδες και αυτές κατά την γνώμη μου είναι πολλές για μια χώρα με το μέγεθος της Ελλάδας. Δεν μπορούνε να υπάρχουν τόσες πολλές ομάδες, οι οποίες περιμένουν να έχουν και κόσμο για να κόβουν εισιτήρια ή να πουλάνε φανέλες κτλ. Η αλήθεια του πως συντηρούνται οι μικρές ομάδες είναι διαφορετική και γνωστή στο ελληνικό κοινό και φυσικά και έχει να κάνει με τη βρωμιά που έχει κυριεύσει τον χώρο. Ωστόσο υπάρχουν μοντέλα δόμησης του πρωταθλήματος που πιθανότατα θα ταίριαζαν καλύτερα στα δεδομένα και στα κυβικά του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ένα τέτοιο μοντέλο είναι αυτό του ελβετικού πρωταθλήματος. Στην Ελβετία υπάρχουν 10 ομάδες στην πρώτη κατηγορία. Αυτές οι 10 ομάδες παίζουν 4 γύρους πρωταθλήματος για να βγει ένα σύνολο αγώνων που θα καλύψει ένα πρόγραμμα για την διάρκεια μιας σεζόν. Επομένως η κάθε ομάδα διασταυρώνεται από 2 φορές με τις υπόλοιπες και έτσι υπάρχουν τέσσερις αγώνες μεταξύ όλων των ομάδων.

Αν αυτό το μοντέλο εφαρμοζόταν και στο ελληνικό πρωτάθλημα τότε θα είχαμε τις εξής διαφορές. Καταρχάς περισσότερα ντέρμπι. Τώρα με τα επεισόδια που γίνονται στα ντέρμπι στην Ελλάδα δεν ξέρω αν θα ήταν απαραίτητα καλό να αυξηθεί ο αριθμός τους, αλλά ας το παραβλέψουμε αυτό. Περισσότερα ντέρμπι αυξάνουν το ενδιαφέρον των φιλάθλων και φυσικά προσελκύουν περισσότερο κόσμο στα γήπεδα, στις καφετέριες κτλ. Κέρδος βγαίνει και για τις μικρές ομάδες. Μέχρι σήμερα οι μικρές ομάδες κόβουν σημαντικό αριθμό εισιτηρίων σε δυο περιπτώσεις. Σε κάποιο τοπικό ντέρμπι και σε αγώνες που αντιμετωπίζουν τους μεγάλους της κατηγορίας. Και με το ελβετικό μοντέλο πρωταθλήματος θα έχουν από δυο εντός έδρας αγώνες με κάθε έναν από τους μεγάλους. Στο κομμάτι των τηλεοπτικών εσόδων της κάθε ομάδας τα πράγματα θα αλλάξουν αρκετά. Κάθε ομάδα της πρώτης κατηγορίας θα μπορεί να διαπραγματευτεί με διαφορετικά κριτήρια το τηλεοπτικό της συμβόλαιο προσφέροντας πιο ποιοτικότερους αγώνες, σχεδόν αποκλειστικά.

Πέραν του οικονομικού κέρδους των ομάδων, υπάρχει και το αγωνιστικό. Το επίπεδο δυσκολίας θα διπλασιαστεί αυτόματα κάτι το οποίο θα οδηγήσει τις ομάδες να γίνονται ακόμα καλύτερες για να ανταποκριθούν στις νέες πλέον απαιτήσεις του πρωταθλήματος. Ακόμα και για παίκτες του εξωτερικού θα γίνει πιο ελκυστικό το πρωτάθλημα μας για να έρχονται και να παίζουν. Κάτι το οποίο θα τις κάνει και καλύτερες στα ευρωπαϊκά παιχνίδια, μιας και η διαφορά του πρωταθλήματος μας δεν θα είναι πλέον τεράστια με αυτά των περισσότερων άλλων χωρών στην Ευρώπη. Μπορεί να μην γίνουμε Premier League, αλλά σίγουρα θα στεκόμαστε καλύτερα απέναντι σε μεγαθήρια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Πέρα από το κέρδος των ομάδων ωστόσο θα βγουν και άλλοι κερδισμένοι. Καταρχάς το πρωτάθλημα θα γίνει πιο εμπορικό και πιο ανταγωνιστικό, με περισσότερα ντέρμπι που θα κρίνουν τον τίτλο. Ακόμα όμως και τα υπόλοιπα ματς πλην των ντέρμπι θα έχουν μεγαλύτερη σημασία για όποιον καίγεται να πάρει βαθμούς, με στόχο το πρωτάθλημα ή την παραμονή. Ένα ακόμα πράγμα που θα αλλάξει είναι η μείωση των αγώνων που κρίνονται τουλάχιστον βαρετοί. Υπάρχουν αρκετά ματς τα οποία σαν θέαμα δεν βλέπονται και αυτό θα αλλάξει με την ύπαρξη των 10 καλύτερων ομάδων της χώρας στην πρώτη κατηγορία και τους συνεχόμενους αγώνες μεταξύ τους.  

Φανταστείτε ένα πρωτάθλημα με, για παράδειγμα αυτές τις 10 ομάδες:

Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Άρης, Πανιώνιος, Λάρισα, Ατρόμητος; Και με ομάδες όπως ο Ηρακλής, ΠΑΣ Γιάννινα, η Παναχαϊκή, ο ΟΦΗ ή η Ξάνθη να κοντράρουν στα ίσα για μια θέση στην πρώτη κατηγορία.

Ένα τέτοιο πρωτάθλημα ταιριάζει πολύ καλύτερα στην χώρα μας και στις δυνατότητες που έχει και που μπορεί να υποστηρίξει.

Η Ελλάδα δεν έχει κακές ομάδες και πρέπει να το εκμεταλλευτεί αυτό.